Bazen bir şeyi aradığımızı hissederiz. Ne olduğunu bile bilmediğimiz, ama yüreğimizde eksikliğini duyduğumuz bir şeyi… Kayıp bir duygudur bu. Zaman zaman midemizden kalbimize doğru yükselen melankolik bir ateştir. İçten yakar, ama dumanı çıkmaz. Gelir, geçer. Sonra yeniden nükseder.
İşin esasına bakarsak, insan da kayıp bir varlıktır. Ona bir ömür biçilmiştir; ama o, bu ömrün içinde ne aradığını bilmeden kaybolmuştur. Kimimiz sanatta arar çareyi, kimimiz parada, kimimiz aşkta… Fakat ne yaparsak yapalım, o tanımsız duyguyu silemeyiz içimizden. Bağrımızda yükselen bir ateş gibi, zaman zaman alevlenir. Bastırılır, unutulur, ama hiçbir zaman tamamen kaybolmaz.
İnsan, eksik piyano çalan bir piyanist gibidir. Her şey yerli yerindedir, ancak asıl ihtiyaç duyulan ses yoktur. O ses belki daha var olmamıştır, belki de hiçbir zaman olmayacaktır. Yine de, sanatını var olan sistemin kalıplarına sığdırmaya çalışır. Bu da onu yorar, yıpratır. Haykırmak ister, ama boğazına düğümlenmiş bir yumru vardır. Anlatacakları vardır, ama anlatacak aleti eksiktir. Bir gün biri çıkar, o eksik notayı tamamlar belki. Lakin o gün geldiğinde sanatçı çoktan ömrünü tamamlamış, huzura ermiştir.
Sonra bir başkası çıkar, ölen sanatçının sanatını devralır. Onu bir miras gibi görür. Yükseltmek ister. Mısra ardına mısra yazar. O piyanonun başına geçer. Belki trajikomik bir hikâye anlatır. Belki de yalnızca bir şaka… Ama sonunda o da tükenir. Çünkü anlatmak istediklerini tam olarak ifade edecek kapasiteye ulaşmamıştır piyanosu. Bu da onu zamanla yıpratır. İçinde bir yerlerde hep daha fazlasını yapabileceğini bilir, ama sınırlarla çevrilidir. Ve o da gözlerini yumar hayata.
Sanat bir döngüdür. Eksik bir döngü. Ama bu eksiklik bir kusur değildir — aksine, gelişimin ta kendisidir. Tıpkı insan gibi. Eksik doğarız, eksik yaşarız, eksik tamamlanırız. Ve sonra bir başkası gelir, kaldığımız yerden devam eder.
Eksiklik bir kusur değil, sonsuzlukta yankılanan bir mucizedir. Ve bakış açımız, bu mucizeye yön veren mistik bir araç gibidir. Kalıcı olan tek şey, içimizde yanan o ateş ve sonsuzluğa karşı savaş açan irademizdir.
Eksik olan bir döngüde kusursuzluğu hayal eden insan, kuyunun dibinden gökyüzüne bakan bir kurbağaya benzer. Gökyüzü oradadır ve gerçekten sonsuzdur. Ama kurbağanın gördüğü, sadece kuyunun çerçevesiyle sınırlı dar bir parçadır. İnsan da çoğu zaman kendi sınırlı algısını evrenin tamamı zanneder. Kusursuzluğu arar ama eksikliklerle çevrilidir. Gerçek gelişim, bu sınırları fark etmekle başlar. Çünkü bazen anlam, kusursuzluğa ulaşmakta değil, kusurla birlikte gökyüzünü hayal edebilmektedir.
Ne aradığımızı bilmesek de, o şeye duyduğumuz özlem zaman zaman bizi kavurur. Fakat bunu bir eksiklik gibi görmek, kendi potansiyelimize sırt çevirmek olur. Oysa o eksiklik, gelişimin kıvılcımıdır.
Eksik notamızla çaldığımız bu hayat bestesi, belki de en hakiki sanatımızdır.