Mütemadiyen bakıyoruz, lakin genellikle görmüyoruz. İşte belki de zamanın içinde bir virane gibi dolaşmamız bundandır!

Doğrular ile sarmalanmış dünyamızda, hakikate kanat çırpamamamız sanki bu sebepten. Göremediğimizi yorumlama iç güdüsünden kaynaklanıyor gibi.

Sanırım doğrular hakikate gözümüzü kapattığımızda ortaya çıkan bir bahaneler denizi. Bakarken zeminin üstüne, mahiyetini anlamadığımız her şeye bir kulp bulmanın adı misali doğrular. Hoşumuza gidecek bir kaç şey sanki…

Yanlışlar ise yine aynı durumda hoşumuza gitmeyen bir kaç yanılgı gibi.

Hakikatten beslenmeyen doğru ve yanlış, iyi ya da kötü anlayışları… hepsi sanırım bahaneler denizi… Bir paradoks gibi görünen olgu şu ki hakikate ulaşmadan ulaşılan bu mefhumlar menbaından uzaklaşmış bahaneler bütünü olması hasebiyle, hakikatin önüne perde çeken bir kaç zırvalık sadece…

Mütemadiyen bakıyoruz bu yüzden. Ama mütemadiyen ıskalıyoruz hakikati, göremediğimizden…